Bijzonderheden van Dagpo Shedrub Ling

Dagpo Shedrub Ling was en is bij de Tibetanen beroemd vanwege een aantal bijzonderheden.

De studieonderwerpen

In de kloosteruniversiteit wordt de boeddhistische filosofie onderwezen en bestudeerd aan de hand van vijf grote teksten en de Grote Lamrim van Je Tsongkhapa. Het onderricht van en mediteren op de instructies van de Lamrim vormen de kern van de beoefening van de kloostergemeenschap. Dat heeft ervoor gezorgd dat het klooster als Lamrim Dratsang bekend staat. In Tibet werd elk voorjaar een speciale sessie gewijd aan het bestuderen en beoefenen van de Lamrim en eens in de drie jaar onderwees de abt de complete tekst van de Grote Lamrim (800 pagina’s). Dankzij deze inspanningen was de Lamrim in de Dagpo provincie alom bekend.

Veel monniken bereikten hoge realisaties door de meditaties op de lamrim-onderwerpen. In de overleveringslijn van de Lamrim zien we dan ook veel namen van spirituele leraren die uit Dagpo Shedrub Ling afkomstig waren.

Op een korte en zeer eenvoudige manier gezegd komt de Lamrim neer op een stapsgewijze training in drie belangrijke onderdelen van het spirituele pad: het opgeven van gehechtheid en de drang naar bevrijding, het ontwikkelen van de altruïstische aspiratie het boeddhaschap te willen bereiken voor het welzijn van alle wezens (bodhicitta) en inzicht in de leegte van inherent bestaan door te begrijpen hoe alles met alles samenhangt (de juiste zienswijze).

In 2000 is door Snow Lion Publications een Engelse vertaling van de Grote Lamrim van Je Tsongkhapa uitgegeven. Op de omslag noemt Professor Robert A.F. Thurman dit werk:
‘….een van de grote religieuze of wereldlijke werken in de bibliotheek van ons menselijk erfgoed’

en professor D.S. Ruegg van de universiteit van Londen geeft als commentaar:
‘De Grote Lamrim is een van de grote monumenten in de wereld op het gebied van de filosofie en spiritualiteit, alsook een van de meest gerenommeerde werken met boeddhistische gedachten en beoefeningen, in Tibet geschreven.’

De manier waarop de kennis wordt gecontroleerd

Tijdens de langdurige studie wordt regelmatig het vermogen van de monniken om de teksten van buiten te leren getoetst en ook de mate waarin ze de kennis in debat kunnen toepassen. Als ze het volledige programma en het eindexamen met succes hebben afgerond, krijgen ze de titel Rabjam (geshe genoemd in ander kloosters). Ze kunnen dan naar een ander college om de tantra’s te bestuderen, de esoterische tak van het boeddhisme.

De gezangen

Het klooster is beroemd om zijn gezangen en de schoonheid van zijn melodieën. In veel biografieën van de spirituele leraren wordt daar melding van gemaakt. Een groot deel van de gebeden, die nog steeds worden gezongen tijdens de rituelen, zijn samengesteld en gecomponeerd door de tweede Dalai Lama. De meeste teksten werden spontaan gecomponeerd na een bijzondere spirituele ervaring van een beoefenaar.

De strenge kloosterdiscipline

Het klooster was beroemd vanwege de strenge toepassing van de vinaya (de regels van de kloosterdiscipline) zoals deze door de Boeddha 500 jaar voor Christus zijn opgesteld. Zo was het bijvoorbeeld in Tibet verboden om in het klooster schoenen te dragen, zelfs in hartje winter. Ook mocht er nooit te paard worden gereisd. Om begeerte en hebzucht te vermijden, was het niemand toegestaan, ook de abt niet, gebruiksvoorwerpen te hebben die gemaakt waren van kostbare materialen zoals zilver, koper, porselein of zelfs aluminium. Er mochten alleen voorwerpen van eenvoudig materiaal, zoals klei, steen, ijzer of hout worden gebruikt.